„— Jeśli poznają, że jesteśmy z prowincji, zaraz nas ograbią — mówiła szeptem.
Przeszli przez wyłożoną marmurem poczekalnię, wsłuchani w odgłosy ulicznego ruchu, jak gdyby dźwięki te były zapowiedzią nowego, wspaniałego życia. Alicja przestudiowała plan Nowego Jorku i kiedy wyszli ze stacji, wiedziała, w którą stronę mają się udać. Poszli Czterdziestą Drugą Ulicą aż do Piątej Alei. Twarze spotykanych po drodze ludzi wydawały im się skupione i władcze, jak gdyby wszyscy ci przechodnie dzierżyli w swym ręku losy wielkich przemysłowych instytucji. Evarts nigdy nie widział tylu pięknych kobiet naraz, tylu miłych, młodych twarzy, obiecujących łatwe zwycięstwo. Przyjechali w łagodne zimowe popołudnie i ulice tonęły w jasnofioletowej poświacie, zupełnie jak pola otaczające ich rodzinne Wentworth.
Hotel „Mentone", do którego zdążali, mieścił się na jednej z bocznych ulic, na zachód od Szóstej Alei. Wnętrze budynku było mroczne, w pokojach panował zaduch i jedzenie było marne, ale za to sufit w holu ozdobiony był taką masą pozłoty i gipsowej sztukaterii jak watykańskie kaplice. Hotel cieszył się popularnością wśród starszego pokolenia, a także przyciągał ludzi o niewyraźnej reputacji, Malloyowie zaś wybrali go dlatego, że ogłaszał się na wszystkich stacjach kolejowych w pobliżu Wentworth. Wielu naiwnych zatrzymywało się przed nimi w hotelu „Mentone" i skromność ich oraz dobroć zatriumfowały nad atmosferą minionej świetności i pospolitych występków, wypełniając hotelowe pokoje zapachem, który przypominał zaciszne wnętrza wiejskich sklepów spożywczych, kiedy się do nich wchodzi w zimowe popołudnie. Chłopiec hotelowy zaprowadził Malloyów do ich pokoju i gdy tylko wyszedł, Alicja zbadała czystość łazienki i odsunęła zasłony na oknie. Naprzeciwko był mur z czerwonych cegieł, ale kiedy Alicja podciągnęła okno w górę, dobiegł ją odgłos ulicznego ruchu i znów, podobnie jak przedtem na stacji, wydało im się, że woła ich potężny i nieodparty zew życia.“(14)