„0 zdolności certyfikacji samolotów PLL Lot zgodnie z dokumentem 1CAO doc. 7030. Brytyjskie władze lotnicze podważają możliwość zachowania odpowiednich wymagań określonych doc. 7030 samolotów Lot, ponieważ dopuszczalny błąd wynosi 30 mil morskich, zaś we wszystkich przypadkach podanych wyżej, jak
1 z lat 1982, 1984, 1985 błąd zawarty był w granicach 50107 mil morskich. Budzi to poważne zaniepokojenie użytkowników dróg lotniczych nad Północnym Adantykiem".
Do końca 1988 roku nastąpiło jeszcze jedno zboczenie z rejsu spowodowane przez nasz H62M, który leciał Z Montrealu. Trzeciego grudnia odchylił się ponad 200 mil morskich.
Dla Głównego Inspektoratu Lotnictwa Cywilnego jest sytuacja alarmująca, która każe szukać przyczyn nie tylK w niesprawności urządzeń nawigacyjnych, ale również w samym systemie szkolenia załóg samolotowych.
Sami piloci — zwłaszcza cywilni — twierdzą, że przyczyna tkwi w nazbyt tolerancyjnym, a może nawet protekcjonalnym traktowaniu przez kierownictwo „kolegów". Nikt z dyrekcji Lotu nie zdementował tych oświadczeń.
Członkowie Głównej Komisji Badań Wypadków Lotniczych, która jest organem niezależnym od Lotu, dopatruje się przyczyn również w złej strukturze organizacyjnej przedsiębiorstwa. Wprowadzone tam nowe porządki sprawiły, że szkolenie w PLL Lot zostało zepchnięte do piątej szuflady biurka. Nie dość, że szef tego ważnego działu nigdy nie był pilotem, również w dziale bezpieczeństwa lotniczego brak praktyków.“(9)