„Cynk (zincum) "j^Zn
Cynk, podobnie jak magnez i wapń, należy do II grapy w układzie okresowym pierwiastków; znamy 5 izotopów naturalnych cynku «Zn (48,9%), 66Zn (27,8%), 67Zn (4,1%), 68Zn (18,6%,) i 70Zn (0,6%) Przeciętna masa atomowa cynku wynosi 65,4. Poza tym znamy sztuczne izotopy promieniotwórcze, np. 62Zn, ^Zn, 95Zn, s9Zn, łlZn i 72Zn o bardzo różnym okresie połowicznego zaniku, od 2 minut do 250 dni.
Cynk występuje w naturze tylko w formie związków chemicznych jako blenda cynkowa (ZnS), szpat cynkowy (ZnC03), krzemian (Zn2Si04 H20) i wiele innych o mniejszym znaczeniu. Cynk metaliczny pokrywa się w powietrzu cienką, ale mocno przylegającą warstwą tlenku (ZnO), która go chroni przed dalszym utlenianiem; stąd szerokie zastosowanie blachy cynkowej (ocynkowanej) do pokrywania dachów. Poza tym jest on powszechnie używany do stopów z miedzią.
Cynk w glebie. Skały magmowe i osadowe zawierają 0,01 —0,02%, czyli 100—200 mg Znkg. W glebie jest znacznie mniej cynku przyswajalnego dla roślin 1—5 mg Znkg, co w przeliczeniu na hektar (20 cm warstwa gleby) daje jednak 3—15 kg. Rozpuszczalność cynku zależy od pH gleby. Przy reakcji kwaśnej rozkład minerałów, zawierających ten pierwiastek, jest szybszy, ale też i straty cynku są większe, wskutek wypłukiwania przez wodę opadów atmosferycznych. Stosunkowo duże ilości cynku wymiennego mają w kompleksie sorpcyjnym gleby próchniczne — leśne i torfowe; odczyn zasadowy ogranicza jego rozpuszczalność i dostępność dla roślin.“(8)