„Tay Tay odwrócił głowę; miał już dość tych dyskusji. Wiedział, co trzeba robić, ale był nazbyt wyczerpany całodzienną harówką w wielkim dole, aby próbować ich przekonywać o słuszności swego punktu widzenia. Odwrócił więc głowę i popatrzał w innym kierunku.
Było już późne popołudnie, lecz słońce wciąż wisiało jakby na milę wysoko, a upał nie zelżał ani odrobinę.
— Żałuję, że muszę zaraz uciekać, moi kochani — powiedział Pluto siadając w cieniu na schodkach. — Ale między tym domem a skrzyżowaniem dróg czeka na mnie cała urna głosów i muszę je wszystkie policzyć, nim słońce zajdzie. Nigdy nie opłaca się odkładać roboty na później. Dlatego trzeba już pędzić, choć takie gorąco.
Shaw i Buck chwilę patrzyli na Pluta, potem zerknęli na Gryzeldę i wybuchnęli gromkim śmiechem. Pluto nie byłby zwrócił na to uwagi, gdyby nie śmieli się dalej.
— Co tam takiego śmiesznego, Buck — zapytał rozglądając się po podwórku, a potem zatrzymując wzrok na swoim opasłym brzuchu.
Gryzelda ponownie wybuchnęła śmiechem, kiedy zauważyła, że Pluto tak sam siebie ogląda. Buck szturchnął ją łokciem, aby mu odpowiedziała.
— Panie Swint — zaczęła. — Wygląda na to, że pan będzie musiał wstrzymać się do jutra z tym obliczaniem głosów. Miła Jill wyjechała jakąś godzinę temu i jeszcze nie wróciła. Zabrała pana wóz.“(12)