„W oczach Obuchowskiego pojawił się ognik złości. Tu go miałem.
— Projekt może i ma swoje zalety, ale jest nie dopracowany — odparł. — Radniewski jest tak pewny siebie i swoich genialnych pomysłów, że robi wszystko na kolanie.
— Niestety, jest bardzo zdolny — odparłem. — Nie podoba mi się jego postawa życiowa, ale nie możemy go pominąć. Jeżeli towar okaże się wybrakowany, Włoch go nie kupi. Naszym obowiązkiem jest go wyłożyć na ladę.
— Ale to jest lekkomyślność! — zawołał Obuchowski, który nad swoim projektem przesiedział setki bezsennych nocy jak mnich nad iluminacjami. — W ten sposób popieramy łatwiznę! On ma dopiero dwadzieścia dziewięć lat! Niech się jeszcze pouczy! Do reszty go zdemoralizujemy szybkimi i łatwymi sukcesami!
Uśmiechnąłem się z politowaniem. Rozzłoszczony „czołg", który w wieku dwudziestu dziewięciu lat kończył z trudem studia, nie umiał pohamować nienawiści do zdolnego „gówniarza" i nie chciał go za nic dopuścić do turnieju.
— Kolego Obuchowski — powiedziałem ciepłym, serdecznym tonem. — Jestem od pana starszy tylko o rok, ale wiem na pewno, że nie wolno hamować awansu młodych talentów. To może pana tylko ośmieszyć i zdyskwalifikować. Wywindowawszy się na kanapę, chciałby pan siedzieć na niej bez końca i nie ustąpić młodszemu ani centymetra, jak tylko długo można.“(13)